تا حالا تو این وبلاگ از بندها و موسیقیدانها نوشتیم و اونها رو معرفی کردیم. اما اخیرا دوست عزیزم امیر ( نوشتن با کیبورد ) ازم خواست که نظر و سلیقه ی خودم رو هم بنویسم. منم تصمیم گرفتم که این کار رو بکنم و تو این پست نظر خودم رو درباره هنر موسیقی (مدرن و کلاسیک) بنویسم اما این می تونه بهونه ای باشه واسه نوشتن یک تاریخچه ی خلاصه شده از شکل گیری ژانر های معاصر. این پست نظر منه و هر کسی هر انتقادی می تونه بکنه.

 

            هنر در معنای اصیلش روشی برای بیان احساسات به روشی غیر از کلام معمولی است. این امر نیازی برخواسته از وجود انسان است و واقعیت این است که اگر کسی نیاز به هنر را حس نکند این نیاز خود را و در نتیجه انسانیت خود را سرکوب کرده است. من در مورد هنرهای دیگر (غیر از موسیقی و سینما) اطلاع چندانی ندارم. در نقاشی سلیقه ی خاصی دارم و کارهای پیکاسو و شاگال را می ستایم. در زمینه ی هنرهای تجسمی اطلاعی ندارم. فقط گاهی یک مجسمه ی خوب احساسم را بر می انگیزد. در زمینه ی سینما کاملا "ضد" هالیوود امروزی بوده و در دنیای سینمای صنعتی امروز ترجیح می دهم آثار کیشلوفسکی و برگمن و جارموش و ... را چند باره ببینم. فقط شاید سالی از یک یا دو فیلم خوشم بیاید. در انیمیشن و ژانر کودکان مثل اکثر هنردوستان عاشق برتون دست قیچی! هستم.

اما برگردم به موسیقی. هنری که بی شک در تک تک سلولهای بدنم وجود دارد و مرا معتاد کرده. به نظر من موسیقی وسیعترین و خالص ترین نوع هنر است. من اگر بخواهم از موسیقی بنویسم باید ابدی شوم و گر نه غیر ممکن خواهد بود. در هر گوشه از این دنیا می توان صداهای جادویی را یافت که هر کدامشان به تو حسی نو و رازی پنهان می بخشند. نمی خواهم وارد بحث موسیقی قومی و فولکور شوم که کار من نیست! اگر برگردیم به اروپای قرون وسطا متوجه می شویم که موسیقی اصولی و کلاسه شده از اواسط همین دوران کلید خورد. وقتی امثال باروک تغییراتی وسیع و تاثیر گذلر در موسیقی کلیسا ایجاد کردند. این رویه ادامه یافت تا زمانی که آهنگسازانی چون هایدن، باخ، موزارت و ... یک نوع موسیقی را که بعد ها کلاسیکال نام گذاری شد را به بهترین شکل آن پایه گزاری کردند. سمفونی های مجلل و سونات های پر از احساس و پولکا های پر از نشاط و هیجان. بعدها افرادی چون بتهوون، مالر، واگنر و ... ساختارهای قبلی را شکستند و این موسیقی را تکمیل کرده و به اوج خود رساندند. این روند تا اوایل قرن بیستم که موسیقی کلاسیک به انزوا رفت و اشخاصی چون شوستاکوویچ و فان کارایان از آخرین فعالان جدی در موسیقی کلاسیکال به معنای بعد از قرون وسطایی آن محسوب می شوند. هم اکنون نیز فعالیت هایی در این ژانر وجود دارد که بیشتر در سطح آموزشی و تکنیکی است و فاصله ی زیادی با آنچه که باید دارد. البته عده ای از موسیقیدانان مثل دیوید برن با تزریق موسیقی مدرن به این ژانر آثاری بدیع و زیبا را ساختند اما این سبک پا نگرفت. د موسیقی کلاسیک سلیقه ی من متوجه باخ، بروکنر، مالر، واگنر و راخمانینوف است.

            بعد از پایان سلطه ی موسیقی کلاسیکال بر اروپا و حتی مناطق دیگر و با شروع مهاجرت ها به قاره ی تازه کشف شده، اروپایی ها و خصوصا مهاجرین پس از آشنایی با موسیقی سرخپوستان و سیاهان و تنوع فرهنگی خیلی زیاد آمریکا کم کم اقدام به ابداع سبک های تلفیقی جالبی کردند که بعد ها پخته تر شدند و بدینگونه سبک هایی چون جاز که متمایل به موسیقی سیاهان بود و سبک های بلوز، کانتری، فولک و ... شکل گرفتند. در نیمه های قرن بیستم فرم جدیدی به مرور و طی یک پروسه به وجود آمد که آن را راک اند رول نامیدند و در دهه هفتاد شکل پخته تر آن که پر از ضرباهنگ ها و اصوات نو بود با نام راک در بین عامه مردم ایالات متحده و اروپا فراگیر شد. اما همزمان با این اتفاقات انقلاب های دیگری در موسیقی در حال شکل گیری بودند که امروزه آن ها را با عنوان های موج نو، آلترناتیو و به طور کلی موسیقی مدرن می شناسیم.

            این یک تاریخچه خیلی خلاصه بود. تاریخچه ها و کتب بسیاری در این زمینه نوشته شده اند که می توانید به آنها مراجعه کنید. دلیلی ندارد با وجود این منابع من در این وبلاگ شرح کاملی از موسیقی را بنویسم و اصلا از حوصله من هم خارج است!

            در این انتها به روش مجـــــــــــــلات و سایت های معتبر موسیقی که عاشق دسته بندی های منظم سالیانه اند، ۲۰ موزیسین و بند محبوب و همچنین ۲۰ قطعه محبوب خودم را لیست می کنم:

۲۰ موسیقیدان و گروه

۱.      تام ویتس

۲.      نیک کیو

۳.      نیل یانگ

۴.      بیورک

۵.      بروس اسپرینگزتین

۶.      فرانک زاپا

۷.      جیم وایت

۸.      کاپیتان بیفهارت

۹.      White Stripes

۱۰. الویس کاستلو

۱۱. Clash

۱۲. جف بوکلی

۱۳. U2

۱۴. The Velvet Underground

۱۵. دیوید برن

۱۶. پی جی هاروی

۱۷.  دیوید اگن ادوارد

۱۸. میوز

۱۹. تایگر لیلیز

۲۰. Red Hot Chilli Peppers

 

۲۰ قطعه

۱.      آلیس – تام  ویتس

۲.      تو گم شده ای – بروس اسپرینگزتین

۳.      مرد عاشق – نیک کیو

۴.      پول حرف می زند – AC/DC

۵.      گاراژ جو – فرانک زاپا

۶.      ارتش هفت ملیتی – White Stripes

۷.      قلب طلا – نیل یانگ

۸.      Woven Hand – Blue Pail Fever

۹.      پاهایت را باز کن – تایگر لیلیز

۱۰. بران به سوی خورشید – The Velvet underground

۱۱. یوگا – بیورک

۱۲. پلیس کارما – رادیوهد

۱۳. هیچگاه نگذار من بروم – U2

۱۴. سعید و مورچه ها – دیوید برن

۱۵. خرگوش سفید – Jefferson Airplane

۱۶. Baby Corn Blues - کاپیتان بیفهارت

۱۷. پرنده های بافته شده – کالکسیکو

۱۸.  کشتار رستوران آلیس – آرلو گاتری

۱۹. اسب های سیدونیا – میوز

۲۰. یک اشاره و یک چشمک - کمل